Αν δεν έχεις δει Μπέλα Ταρ…

by athenzboyz

Διαβάζω μέρες τα της Διβάνη, τα του Τατσόπουλου, τα της Σώτης, διαβάζω τις οργισμένες αντιδράσεις της άλλης πλευράς. Διαβάζω σιωπηλά. Βλέπω φευγαλέα την αντιπαράθεση Γεωργιάδη-γιατρών. Ξαναφέρνω στο μυαλό μου τον ξεσηκωμό των μεταναστών στην Αμυγδαλέζα και την βίαιη απάντηση του κράτους. 

Είμαστε στη σωστή πλευρά, αυτή των ηττημένων. Δεν είμαστε απ’ αυτούς που αγγίζουν, αποκτούν κι εξευτελίζουν ή εξευτελίζουν κι έπειτα αποκτούν. Είμαστε αυτοί των οποίων οι αξίες εξευτελίζονται και χάνονται. Ίσως να μην έχουμε συνειδητοποιήσει ή παραδεχτεί τον χαμό μας, ότι είμαστε μια φωτιά που σιγοκαίει, αργοσβήνοντας στο λιβάδι. Ίσως απλά ο Μπέλα Ταρ να ‘ναι μηδενιστής, απαισιόδοξος.

…Αν δεν έχεις δει Μπέλα Ταρ, πιστεύω πως αρκεί να δεις αυτό το απόσπασμα απ’ την τελευταία του ταινία για να σχηματίσεις άποψη για το ποιόν του. Οι μεγάλοι άνθρωποι ξεχωρίζουν αμέσως. Πώς; Μόλις συναντηθείς με τη ματιά τους, τις κουβέντες τους, τη θέασή τους πάνω στα πράγματα αμέσως ρίχνεις τις περισσότερες άλλες απόψεις μια, δυο κατηγορίες κάτω. Σου φαίνονται μερικές, ευτελείς, αποσπασματικές, μικρές. Είναι όπως όταν κοιτάς τη γη από ψηλά και θυμάσαι τι σε απασχολούσε αμέσως πριν όταν κινιόσουν μέσα της, μέσα στην πόλη. Αμέσως λες “με τι βλακείες ασχολιόμουν, τι βλακείες σκεφτόμουν, τι βλακείες έλεγα, πόσο δεν έχουν σημασία όλα αυτά”. Και καταλαβαίνεις τι πραγματικά έχει σημασία. Οι μεγάλοι των τεχνών και των γραμμάτων, οι μεγάλοι της θεωρίας και της πράξης αυτό το γνώρισμα έχουν. Να σε κάνουν να βλέπεις τα πράγματα από ψηλά και να μη μένεις στα πίτουρα και τις κότες.

Τέλος πάντων, χαίρομαι τουλάχιστον που όταν βγήκα απ’ το σινεμά μετά απ’ αυτή την ταινία, αναλογιζόμενος αυτόν τον καταιγιστικό πεντάλεπτο μονόλογο -μοναδικό ξέσπασμα στην απέραντη σιωπή της ταινίας- τοποθέτησα τον εαυτό μου με τους χαμένους. 

Διβάνη, Πάσχο, Γεωργιάδη, Τατσόπουλε, Σώτη, ξέρω ότι δεν διαβάζετε, αλλά με ποια πλευρά θα ταυτιζόσασταν;

Advertisements