Νέοι της Αθήνας (έτος 2013)

Περίπτωση πρώτη: Έτος 2013, Ελλάδα. Είσαι νέος. 19 χρονών. Είναι καλοκαίρι. Αύγουστος. Δεκαπενταύγουστος και δεν είσαι διακοπές. Τι κάνεις; Είσαι στην Αθήνα [πιο σωστά είσαι στην εργατούπολη του Περιστερίου]. Γυρίζεις στο σπίτι σου με το λεωφορείο. Ανεβαίνει ελεγκτής. Σου ζητάει εισιτήριο. Δεν έχεις. Σου ζητάει να πληρώσεις πρόστιμο. Του εξηγείς ότι δεν έχεις λεφτά. Επιμένει να πληρώσεις πρόστιμο. Αρνείσαι. Επιμένει. Οι πόρτες ανοίγουν. Προσπαθείς να κατέβεις. Σε εμποδίζει. Προσπαθείς. Σε κρατάει. Τραβιέσαι. Σε τραβάει, σε σπρώχνει, σωριάζεσαι στο πεζοδρόμιο. Το κεφάλι σου σπασμένο. Είσαι νεκρός. Πώς σε λένε; Σε λένε Θανάση Καναούτη αλλά κανείς δεν το θυμάται. Δεν πειράζει. Σε λένε και 19χρονο νεκρό για 0,70 ευρώ.

Περίπτωση δεύτερη: Έτος 2013, Ελλάδα. Είσαι νέος. 34 χρονών (δεν είσαι μεσήλικας, είσαι νέος και φαίνεται). Σεπτέμβρης. Το καλοκαίρι μάλλον ήσουν κάπου με τους φίλους σου και την αγαπημένη σου. Τώρα είσαι στην Αθήνα [πιο σωστά στον Πειραιά, στο Κερατσίνι]. Βλέπεις μπάλα σε μια καφετέρια με την κοπέλα σου και δυο φίλους σου. Εκτός από εργατόπαιδο είσαι και ράπερ. Σε ξέρει η γειτονιά σου κι ένα τσούρμο άνθρωποι που σε ακούνε. Σε ξέρουν κι οι φασίστες που είναι στην καφετέρια. Όταν βγαίνεις σου στήνουν καρτέρι. Προστατεύεις τους φίλους σου. Σου επιτίθενται πολλοί σε έναν. Αντιστέκεσαι. Δεν σ’ έχουν. Καλούν ενισχύσεις. Έρχονται. Σε μαχαιρώνει δυο φορές ένας 45άρης. Ξεψυχάς στην αγκαλιά της κοπέλας σου. Πώς σε λένε; Σε λένε Παύλο Φύσσα και Killah P. Σε λένε και 34χρονο νεκρό, γαμώ το φασισμό. Το όνομά σου δεν θα ξεχαστεί εύκολα.

Περίπτωση τρίτη: Έτος 2013, Ελλάδα. Είσαι νέος. 28 χρονών. Μένεις στην επαρχία. Ανεβαίνεις στην Αθήνα για να συνοδεύσεις συγγενή σου με πρόβλημα υγείας. Συναντάς δυο φίλους για καφέ. Είναι Νοέμβριος [Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία]. Μαθαίνεις ότι η σερβιτόρα φίλη σου είναι απλήρωτη και δεν τα βγάζει πέρα με το αφεντικό της. Λες “πάμε θα καθαρίσω εγώ”. Ο συγγενής σου στο χειρουργείο κι εσύ τρέχεις για τον μισθό της φίλης σου. Πας στο μαγαζί. Λίγο πιο κάτω απ’ την Ομόνοια. Οδός Γερανίου. Ζητάς τα λεφτά. Δεν τα δίνει. Επιμένεις. Τσακώνεστε. Σε διώχνει. Δεν φεύγεις. Απαιτείς για τη φίλη σου τα 700 ευρώ που έχει δουλέψει. Δεν φεύγεις. Δίνεται εντολή. Βγαίνει ο μπράβος. Σε χτυπάει με σιδηρογροθιές. Σωριάζεσαι στο πεζοδρόμιο. Κλωτσιές στο κεφάλι. Τελείωσες. Πώς σε λένε; Σε λένε Τάσο Ντούπη. Σε λένε και 28χρονο νεκρό επειδή ζήτησε μισθό. Οι πονηροί λένε ότι σε σκότωσε Τσετσένος (και υπονοούν ότι δεν σε σκότωσε Έλληνας (και υπονοούν…)). Το όνομα του αφεντικού της φίλης σου και του Τσετσένου αναφέρεται απλά ως Κ.Γ.
>>>. λίγες ώρες μετά μεταδίδεται η αλήθεια “δράστες ήταν δύο ημεδαποί 39 και 43 χρονών” Πώς τους λένε; Έχουν ονόματα; Δεν πειράζει, τους λένε σκυλιά των αφεντικών.

Περίπτωση μηδέν: Δεκέμβρης 2008. Σε λένε Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο κι είσαι 15 χρονών. Βγαίνεις στα Εξάρχεια. Τσιμπάς στον τσαμπουκά που σου πουλάνε αστυνομικοί και καταλήγεις με μια σφαίρα στην καρδιά. 6 Δεκέμβρη το βράδυ. Τότε βγήκαμε στο δρόμο χιλιάδες και είπαμε ότι αυτοί λένε “στις τράπεζες λεφτά-στη νεολαία σφαίρες” κι εμείς λέμε “ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες”.

Σήμερα έχουμε 2013 και πλησιάζουμε στην πενταετία από τότε που έφυγε ο “αμνός”. Αυτοί το πενταετές πλάνο τους το έπιασαν. Εμείς;

[Εξάρχεια-Περιστέρι-Κερατσίνι-Ομόνοια]
[Μπάτσοι-Ελεγκτές-Φασίστες-Αφεντικά]

[Νέος-Νέος-Νέος-Νέος]

Υ.Γ.

Περίπτωση υπό το μηδέν: Αθήνα, Νοέμβρης 2013. Σε λένε Αφγανό μετανάστη και πεθαίνεις στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα. Οι αστυνομικοί λένε ότι ξαφνικά κατέρρευσες. Έχουν καταρρεύσει πολλοί σ’ αυτό το Τμήμα. Εσύ δεν έχεις όνομα, δεν έχεις ηλικία. Ζεις και πεθαίνεις όμως μαζί μας.

Image

Advertisements