Πνευμονία

Δυσκολεύομαι να ξεκινήσω αυτή την ιστορία γιατί δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί θέλω να τη μοιραστώ.Ένα καλοκαίρι, κάπου πριν 20 με 25 χρόνια, νόσησα από πνευμονία.

Τον Ιούνιο -αφού κλείσαν τα σχολεία κι ήμασταν ακόμα Αθήνα, όλη η παρέα, απαρτία- παίζαμε κάθε μέρα μπάλα στην πλατεία. Μερικές φορές παίζαμε πρωί μέχρι μεσημέρι και απογευματάκι μέχρι να νυχτώσει και να μη φαίνεται η μπάλα. Άλλοτε μαζευόμασταν 8, άλλοτε 10, άλλοτε 12. Αν μαζευόμασταν λίγοι παίζαμε “γερμανικό”. 2 το σουτ, 4 η κεφαλιά, 6 το γυριστό, 8 η κεφαλιά ψαράκι, 12 το ψαλιδάκι. Αυτοί ήταν οι πόντοι που μετρούσε το κάθε γκολ και αφαιρούνταν από τους 21 πόντους του τερματοφύλακα με την προϋπόθεση ότι έπρεπε να υπάρξει ένας συνδυασμός μεταξύ των παιχτών με την μπάλα στον αέρα. Όταν κάποιος έστελνε την μπάλα άουτ έμπαινε αυτός τέρμα. Ώσπου στο τέλος να μείνουν δύο και να κερδίσει αυτός με τους περισσότερους βαθμούς.

Αν θυμάμαι καλά το κρύωμα που κατέληξε σε πνευμονία το έπαθα μια μέρα μετά το “γερμανικό”. Πρέπει να φορούσα μια κόκκινη-λευκή, φαρδιά, ριγέ μπλούζα που ήταν απ’ τις αγαπημένες μου. Με θυμάμαι να ‘μαι φουλ ιδρωμένος και να κάθομαι με τα παιδιά στα σκαλιά. Μετά το τέλος του “γερμανικού” είχα πιει πάρα πολύ νερό από τη βρύση της πλατείας. Τις βρύσες μερικές φορές μας τις έκλειναν αλλά εμείς ξέραμε από που να τις ανοίγουμε. Θυμάμαι ότι μερικοί έπιναν νερό βάζοντας το στόμιο της βρύσης ανάμεσα στα χείλη τους. Ακόμα βύζαιναν. Άλλοι ένωναν τις παλάμες τους σαν γούρνα κι έπιναν το νερό από εκεί σαν σκυλάκια. [Τα χέρια εννοείται πάντα μαύρα απ’ τις φορές που είχες πιάσει την μπάλα κι αυτές που είχες πέσει και τα ‘χες βάλει κάτω για να σηκωθείς.] Κι άλλοι άνοιγαν το στόμα κάτω από τη βρύση κι άφηναν το νερό να τρέξει μέσα. Πριν προλάβεις να το καταπιείς είχες ξαναπιάσει την μπάλα κι έκανες “τσαλιμάκια” ή βάραγες κανά σουτάκι στο άδειο τέρμα. “Ε, φέρε λίγο”.

????????????????????

Εκείνη τη μέρα που καθίσαμε στα σκαλιά ένιωσα τον αέρα να φυσάει την πλάτη μου και να κρυώνω. Μερικές μέρες μετά ήμουν στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό. Μετά άρχισε κι ο βήχας κι όταν ανάπνεα έκανε “χουρ-χουρ” κάτω απ’ το στήθος μου. Ακροαστικά στην αρχή, βρογχοπνευμονία μετά. Σιρόπια, αντιβιώσεις, χυμοί, νερά. Ο πυρετός μου αναμετριόταν με τον καύσωνα έξω. Χτυπούσαμε 40άρια. Κι οι πρώτες μου ακτινογραφίες. Πρώτη φορά έβλεπα τα πνευμόνια μου ζωγραφισμένα σαν με κιμωλία πάνω σε μαυροπίνακα. Κι η πνευμονία ήταν κάτι παχιές άσπρες γραμμές (όπως όταν ζωγραφίζεις με την πλαϊνή πλευρά της κιμωλίας) ανάμεσα στις παράλληλες οριζόντιες γραμμές του θώρακα. Σήκωσε την μπλούζα σου. Βαθιά άνάσα. Κράτα την! Κράτα την. Τσαφ! Έτοιμη η ακτινογραφία. Μου άρεσε αυτή η διαδικασία. “Δεν κάνει καλό στην υγεία” μου είπαν. Καλά.

Πρέπει να πέρασα ένα μήνα στο κρεβάτι, μπορεί κι 1,5. Φλέμματα, βήχας που ‘κανε βαρύ γκουχ-γκουχ (ή γκαχ-γκουχ ή βραχ-βρουχ κάπως έτσι). Πρώτη φορά μου έβαζαν κομπρέσες και πρώτη φορά κινδύνεψα να μπω στο νοσοκομείο γιατί μετά από εβδομάδες μάχης αυτό πρότεινε ο γιατρός. Στήλωσα τα πόδια και αρνήθηκα. Όχι με φωνές και υστερίες. Με ένα πεισματάρικο “Όχι” κι ένα δάκρυ κι ένα ειλικρινές “θέλω να μείνω σπίτι”. Ο γιατρός είπε: “καλά αλλά θέλει αυστηρή προσοχή κι αν δεν παρουσιάσει βελτίωση…μέσα.” Έμεινα σπίτι, πειθάρχησα σε ο,τι μου έλεγαν και σιγά-σιγά το νεφέλωμα στις ακτινογραφίες των πνευμόνων μου άρχισε να υποχωρεί.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι. Συνέχισα την αντιβίωση για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Πήγα κι έμεινα στη γιαγιά μου και ξανάπαιξα μπάλα. Απαραίτητη προϋπόθεση για να ξαναβγώ στους αγωνιστικούς χώρους, να αλλάζω μπλούζα κάθε που ίδρωνα. Να μη μένω ούτε λεπτό με μουσκεμένη μπλούζα πάνω μου. Η γιαγιά πάντα εκεί με έτοιμες μπλούζες και τα παιδιά με κατανόηση για τα αναγκαστικά πήγαιν’-έλα μου. Ο βήχας συνεχίστηκε. Φλέμματα είχα για πολύ καιρό ακόμη και έμεινε έτσι στην ιστορία ότι “έχω μια ευαισθησία στα πνευμόνια”. Υπερβολές. Όταν χρόνια μετά με εξέτασε πνευμονολόγος μου είπε ότι τα πνευμόνια μου ήταν πολύ δυνατά. Ο φόβος να επανέλθει η πνευμονία όποτε κρύωνα βέβαια με ακολουθούσε και κατοικοέδρευε στο πίσω μέρος του μυαλού μου για αρκετό καιρό ακόμα. Φρόντισε κι η μαμά με τη θεωρία της περί “ευαισθησίας στα πνευμόνια”.

Ήταν ένα παράξενο καλοκαίρι. Δεν έπαιξα όσο άλλοτε. Ένιωσα τρωτός ώσπου να ξανανιώσω δυνατός. Κουβάλησα έναν βήχα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Πρόσεχα τον ιδρώτα μου. Άλλαζα μπλούζες. Δεν καθόμουν ιδρωμένος στον αέρα. Δεν έκανα μπάνια στη θάλασσα. Πνευμονία. Πνευμονία είναι όταν δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω κι είναι βαρύ το μέσα μου.

i2201