Γι’ αυτούς που έπεσαν…

Περπατώντας σ’ έναν κήπο μια -ασυνήθιστα- ηλιόλουστη μέρα του χειμώνα συνάντησα αυτό το άγαλμα. Απευθύνεται στους πεσόντες Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς στρατιώτες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Τους απευθύνεται με τους στίχους του ποιητή Laurence Binyon:

They shall not grow old // Δεν θα γεράσουν
As we that are left grow old // Όπως εμείς που αφεθήκαμε να γεράσουμε
Age shall not weary them // Η ηλικία δεν θα τους εξαντλήσει
nor the years condemn. // Ούτε τα χρόνια θα τους καταδικάσουν.
At the going down of the sun // Στο πέσιμο του ήλιου
and in the morning, // και το πρωί,
We will remember them. // Θα τους θυμόμαστε.

WP_20160105_006 (2)

Κι όμως το γλυπτό που συνοδεύει το μνημείο δεν αποτυπώνει την πτώση ενός στρατιώτη στο πεδίο της μάχης, ούτε κάποιους άλλους σε γενναία στάση προσοχής αλλά ούτε επίσης κάποια μαζική έφοδο προς τον ουρανό μέσα απ’ την κόλαση. Τίποτα απ’ αυτά παρά έναν άντρα και μια γυναίκα να λυγίζουν προς δυο αντίθετες κατευθύνσεις, με τα χέρια προτεταμένα αλλά μη μπορώντας ν’ ακουμπήσουν ο ένας τον άλλον.

Θα μπορούσε να ‘ναι και μια ωδή στους πεσόντες εραστές αλλά ας μην κάνουμε ότι δε νιώθουμε τον πόλεμο που μας κυκλώνει. Ας αναλογιστούμε αυτά που πρέπει…

Advertisements