Λίνα

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι θα ‘θελα να ‘χα ένα διπλό κρεβάτι κι ένα πιο ευρύχωρο υπνοδωμάτιο. Μετά θυμάμαι ότι έναν Ιούλιο ξυπνούσα και κοιμόμουν, με μια Λίνα δίπλα μου, σ’ ένα μονό κρεβάτι, σ’ ένα δωμάτιο παλιάς φοιτητικής εστίας γεμάτο μικρά-μικρά κατσαριδάκια. Είχα πλέον τόση εξοικείωση μ’ αυτά που όταν τα ‘βλεπα στους τοίχους, τα σκότωνα με το χέρι μου…

Όταν είχα πρωτοδεί τη Λίνα εκείνο το καλοκαίρι είχα σκεφτεί: “Να μια ζόρικη γκόμενα και πώς την πλησιάζεις;”. Τελικά η τύχη τα έφερε έτσι ώστε μετά από ένα δεκαήμερο να ακούω απ’ τα χείλη της ότι την είχε εκπλήξει θετικά η τολμηρότητα μου, η αμεσότητά μου ή κάποιο άλλο χαρακτηριστικό στου οποίου το άκουσμα απόρησα…

Είχα ένα MP3 player από έναν φίλο μου που το είχε φορτωμένο με συγκεκριμένα τραγούδια, πολλά απ’ τα οποία δεν μ’ άρεσαν αλλά τ’ άκουγα γιατί στο δωμάτιο δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε ίντερνετ, ούτε ψυγείο εδώ που τα λέμε. Όταν ερχόταν η Λίνα υπήρχε μια γυμνή τύπισσα, η οποία δεν μου προκαλούσε έντονα συναισθήματα αλλά σίγουρα συμπαθιόμασταν πολύ (θα το υπογράμμιζα αυτό γιατί πολλοί άνθρωποι δεν αποδίδουν στη συμπάθεια την αξία που της αναλογεί) και μπορούσαμε να μοιραζόμαστε ένα μονό κρεβάτι για αρκετή ώρα. Μερικές φορές, όπως ήμασταν ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα, παίρναμε το MP3 player, βάζαμε από ένα ακουστικό ο καθένας στο αυτί του, πατούσαμε το “Οn” και πρώτο-πρώτο έπαιζε αυτό… https://youtu.be/huyO-xguJVY
Αυτό επανελήφθη κάμποσες φορές. Δεν είπαμε ποτέ ότι αυτό είναι το τραγούδι μας αλλά για μένα αυτό είναι το τραγούδι της Λίνας κι από τότε, όποτε το ακούω, πάντα χαίρομαι.

Εντάξει στιχουργικά δεν ανταποκρινόταν στην περίσταση, μουσικά όμως απέδιδε πολύ ωραία την ατμόσφαιρα. Κι αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει γραφτεί ένα τραγούδι που να μιλάει για την συμπάθεια. Την αμοιβαία συμπάθεια. Τη βαθιά συμπάθεια έστω. Η συμπάθεια, ας πούμε, επιτρέπει να ξαπλώνουν δύο σε μονό κρεβάτι χωρίς να εγείρει ζήτημα διπλού κρεβατιού. Αυτό φυσικά μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αυθαίρετο συμπέρασμα αλλά για μένα είναι αποδεδειγμένο από τον Ιούλιο του 2007. Ας μην υποτιμούμε ούτε τη συμπάθεια, ούτε το μονό κρεβάτι. Ένα τσακωμένο ζευγάρι μπορεί να κοιμηθεί σ’ ένα διπλό κρεβάτι, όχι όμως σ’ ένα μονό. Τώρα που το σκέφτομαι, στο διπλό κρεβάτι μπορεί να είσαι πληγωμένος και να κοιμηθείς μ’ αυτόν που σε πλήγωσε! Τραγωδία. Στο μονό δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε να προσποιηθείς, ούτε να κάνεις υπομονή για να ξημερώσει και να φύγεις. Σίγουρα προϋποθέτει μία εγγύτητα μεταξύ των δυο. Το 1,5άρι ή ημίδιπλο είναι μια ενδιάμεση κατάσταση που καλλιεργεί κάποιες αυταπάτες ότι εκεί, πέρα από μια συμπάθεια, μπορεί να υπάρξει και μια σχέση, να ικανοποιηθούν δηλαδή κάποιες ανώτερες απαιτήσεις. Σίγουρα δεν ευνοεί περιπτώσεις υποκρισίας ή αποξένωσης όπως το διπλό αλλά επιτρέπει την ύπαρξη μιας κάποιας απόστασης. Ας πούμε αν έχει πάει αργά και κατά βάθος θέλεις να φύγεις αλλά ταυτόχρονα είσαι και κουρασμένος σου δίνει τη δυνατότητα ενός τίμιου συμβιβασμού. Αυτό δεν θα το χαρακτήριζα κακό αλλά όπως και να το κάνουμε το μονό θέτει αμείλικτα ερωτήματα και, άθελά του φυσικά, προάγει την ειλικρίνεια. Με τη Λίνα δεν το συζήτησα ποτέ αυτό να δω την άποψή της, αν και πιστεύω ότι θα συμφωνούσε γελώντας. Ούτως ή άλλως όμως ο χρόνος ήταν περιορισμένος εκείνο τον Ιούλιο, οι συνθήκες πολύ συγκεκριμένες και δεν μπήκε τέτοιο ζήτημα.

Τώρα που το σκέφτομαι, το κενό κρεβάτι του φευγάτου συγκατοίκου μου, ούτε το χρησιμοποιήσαμε, ούτε σκεφτήκαμε ποτέ να το ενώσουμε με το δικό μου…

2369b38444student_room_in_dormitory_slobodan_bajic